Georganiseerd door Jeroen de Winkel en Anna Haanstra
eroen en Anna hadden aangeboden de herfstrit te organiseren, het bleek een stormachtig weekend te zijn. Maar dat was geen belemmering, want ongeveer 25 leden hebben deelgenomen.
De voorpret begon al online. Diverse deelnemers meldden dat ze op pad gingen of onderweg waren. Op zaterdagochtend kondigden Leo en Astrid in de appgroep aan dat ze vertrokken uit Zeeland en Niek en wij meldden dat we op pad gingen. Een geappt fotootje werd een hele berichtenstroom over de voors en tegens van een sleeptriangel. We aten snel ons eten, samen met Astrid en Leo, want we hadden niet gereserveerd en ons tafeltje was vanaf al half zeven voor anderen geboekt. We waren net op tijd klaar voor de volgenden, maar dat bleken ook gewoon clubleden te zijn: Niek en zijn gezelschap!
Na het eten verzamelden de overnachters zich om 8 uur rond een grote tafel voor een spontane gezellige borrel, Jeroen kwam ook nog even langs. Een kaasplankje met biertjes en wijntjes zorgden voor veel vertier. Het was maar goed dat de klok een uurtje terug ging, zodat iedereen uitgeslapen aan de rit kon beginnen.
Op zondag vulde de hoofdstraat van Elst zich met Méhari’s. Het was zoals altijd een vrolijk gezicht. In het verzamelpunt – Het Wapen van Elst werd koffie en overheerlijke Elster Koek (jummie) met slagroom geserveerd. Daar werd ook de route uitgedeeld. Hij was ook op RouteYou beschikbaar. De deelnemers vertrokken en al snel ontstonden er kleine groepjes die samen de route volgden, ik zag steeds 4 Méhari’s in mijn spiegel.
Jeroen had een mooie rit uitgestippeld, met veel variatie. Via Lent staken we de Waal over en gingen we Nijmegen in. Na Malden, Molenhoek en Groesbeek kwamen we in Berg en Dal. Daar werden we getrakteerd op de Nieuwe Holleweg, een steile afdaling die je alleen in het buitenland verwacht. We staken Het Meertje over – wat geen meertje is maar een oude rivierbedding. En daarna koersten we door de Gelderse Poort over de kronkelende rivierdijken van de Waal.
Er waren nog wat kleine zorgen want de beige Méhari van Rob had panne. Het bleek een startprobleempje, maar dat was snel opgelost en toen kon hij op weg.
We namen voor de tweede keer de Waalbrug en keerden via Bemmel terug naar Elst. Het weer nodigde niet echt uit om op een terrasje te gaan zitten, dus de meesten reden de hele rit naar het eindpunt – de hockeyclub. Daar kwamen we dus eerder aan dan verwacht.
Een mooie ruimte voor méharisten (en hockeyers). Anna en Jeroen hadden daar voor fris, soep en broodjes gezorgd. Hoewel een deel van de rit in de regen was geweest, was de stemmig goed. Er werd genoten van de heerlijke soep en broodjes en nagepraat over de rit. Aan het eind van de middag ging iedereen weer richting huis.
Het evenement eindigde in dezelfde stijl als het begon: Iedereen meldde in de appgroep dat ze weer veilig thuis waren gekomen.
Kitty en Tijmen
