Georganiseer door Ruud en Henriëtte Hamers
De naam doet vermoeden dat we ofwel ergens dicht bij de Duitse grens zullen zitten, ofwel zoals door enkele werd aangenomen dicht bij de Belgische grens. Maar niets van dit alles. De naam “Over de grens” is gekozen omdat we tijdens deze rit door het kleine plaatsje America reden. Een oer Hollands oud dorpje ergens midden in de Peel.
Het vertrek was vanaf camping de Koehoorn te Deurne, dezelfde startlocatie als vorig jaar. Tenminste, dit was voor de meeste van ons want enkele leden (we noemen geen namen, maar weten allemaal wie het zijn 😀) hadden niet zo goed opgelet en stonden paraat op camping de Koehorn – ergens in Zeeland. Ze vroegen aan de campingboer waar is de rest? Waarop die zei ik weet nergens niets van. Met haastige spoed zijn deze 2 heren daarna alsnog met een rotvaart richting Deurne gekomen en hebben zich rond de middag bij de rest van de groep aangesloten.
Omdat we nu een leuke camper hebben (en veel tijd) hebben wij ervoor gekozen om al op Vrijdag aan te komen en op Zondag te vertrekken. Zoals Paco zei: “Voor alle pensionada is elke Méhari rit nu een Méhari weekend”. Die vrijdagavond was er al een heel gezellig een leuke groep enthousiastelingen bij elkaar. De Zaterdagmorgen begon ook goed, één voor één kwamen de leden binnengedruppeld. Het was een leuke verassing dat er leden waren die we niet verwacht hadden. Hebben jullie je ingeschreven? Heb ik dit gemist? Jawel hoor, gisterenavond om 11 uur. Tja dat hadden wij dus niet meer meegekregen. Maar ach ja – er is altijd genoeg en hoe meer zielen hoe meer vreugd. Na het genot van een lekker kopje koffie en natuurlijk een stukje Limburgse vlaai zijn we vertrokken.
Het eerste gedeelte hebben wij trouw de groep gevolgd. Zoals dat dan gebeurt tijdens een rit wordt die groep snel opgesplitst omdat we soms moeten wachten voor een stoplicht of tanken of oversteken. Wij bleven in een groepje van 4 auto’s bij elkaar. Halverwege zagen we Jacques Bijl van rechts opduiken we dachten nog waar komt die nou vandaan? En dit was ook het laatste wat we van Jacques gezien hebben. Hij is de groep verloren en heeft in zijn eentje ergens op een bankje een lunch genomen. Niet erg zei Jacques later, ik moest toch vroeger naar huis voor een andere afspraak.
We kwamen na een korte stop bij een Tweede Wereldoorlog begraafplaats al snel in een mooi natuurgebied langs de Maas. Een prachtige oase van rust waar de koeien en dieren los rondlopen en je er zo met de auto doorheen kunt rijden. Hier zijn we ook gestopt voor de lunch. De Lunch, …. Ach ja, wat zullen we ervan zeggen?? Laten we het maar houden bij een ervaring op zich. Er zijn mensen bij die tot drie keer toe het verkeerde kregen voorgeschoteld en als we het kort samenvatten heeft eigenlijk niemand gegeten wat hij of zij besteld heeft. Bij de kroketten zat bruinbrood in plaats van witbrood, de tosti was niet warm en de kaas niet gesmolten, de kipschotel koud in plaats van warm enz. enz. enz. Ach ja, de locatie was uniek gelegen aan de Maas, het gezelschap was goed, dus al met al toch een mooie ervaring.
Rond het einde van de lunch kwamen “die 2” die per ongeluk in Zeeland zaten aan. Omdat ze naar Zeeland waren gereden in plaats van Deurne hebben zij die dag nogal wat extra kilometers gemaakt. Yvonne en ik hadden wat problemen met onze spatlap. Voor we het wisten waren we de laatste die vertrokken. Iedereen die onze Méhari Josephine een beetje kent weet dat ze niet zo snel is. We nemen haar eigenlijk ook nooit mee de snelweg op. Je raadt het al – de andere gingen er met een rotvaart vandoor om aansluiting te krijgen bij de rest van de groep en wij waren de hekkensluiters en reden ergens alleen ver achter. Gelukkig bleef Ruud Hamers die samen met zijn vrouw Henriëtte de organisatie van de rit op zich heeft genomen, ergens verderop wachten tot iedereen weer aangesloten was. We zijn toen in een colonne verder gereden. Tot de “Over de grens” gingen en bij het plaatsje America aankwamen. Daar zijn we natuurlijk nog een keertje gestopt voor het maken van de foto’s bij het dorps naambordje. Ik persoonlijk vind colonne rijden toch net wat leuker. Veel gezellig dan alleen rijden, of met klein groepje, veel meer bekijks en aandacht en complimenten van de mensen die langs de kant staan.
Na een prachtig tweede deel van de route kwamen we aan bij de Duitse begraafplaats, waar soldaten lagen die tijdens de tweede wereldoorlog gesneuveld zijn. Wij zijn er persoonlijk niet gaan kijken (nog steeds die problemen met die rot spatlap op aan het oplossen), maar ik heb van anderen gehoord dat het toch indrukwekkend was. Heel toepasselijk stond hier een auto geparkeerd met een duits kenteken “MOF”, iets wat Paco natuurlijk meteen was opgevallen.
Kort hierna was het einde van de rit. Diegene die nog ver moesten rijden zijn direct naar huis gegaan. Wij hebben samen met anderen nog genoten van een heerlijk drankje voor we terug refdern naar de camping. Jacques Bijl was ondertussen al van de camping vertrokken. Het weer van de dag was eigenlijk helemaal goed, niet te warm, niet te koud, maar die avond was er toch nog een stevig windje. Te koud om buiten te zitten, maar zoals dat gaat, je vindt overal wel een oplossing voor en we hebben die dag gezellig afgesloten met de rest van de kampeerders in de schuur van de camping.
Dank je wel Ruud en Henriëtte voor de organisatie van deze mooie tocht.
Emerentia van Vroenhoven
